της Ναταλίας Βάδη
Η δική μου φυλακή δεν έχει κάγκελα. Δεν έχει φρουρούς, δεν έχει ωράριο επισκέψεων. Τις αλυσίδες που φορώ δεν τις βλέπω, μόνο τις νιώθω να με πνίγουν δίχως νερό, να παραμορφώνουν τον χρόνο, να γυρίζουν τις σκέψεις μου σε κύκλους. Ο δεσμοφύλακάς μου είναι αμείλικτος· μου ψιθυρίζει ότι δεν αξίζω, ότι δεν φτάνω, κι εγώ μες στο κελί μου – σαν ποταπός θεατής στη δική μου ζωή -παρακολουθώ τον κόσμο γύρω μου που συνεχίζει να με προσπερνάει με απάθεια – λες και δεν είμαι άνθρωπος σε αυτή την κοινωνία, λες και τελικά είμαι ένα απλό εργαλείο που έχει μοναδικό σκοπό να παράγει έργο.
Η φυλακή η δική μου είναι το χαμόγελό μου, πίσω απ’ το οποίο η ψυχή μου με ξεσκίζει με μανία: η μνήμη μου με δικάζει, το μέλλον μου όπως θα “έπρεπε” να είναι με απειλεί, ενώ η φωνή μου με κρίνει για όλες μου τις κρυφές επιθυμίες και τις αμέτρητές μου ανεπάρκειες. Τα κάγκελα της φυλακής μου, όμως, τώρα πια είναι γνώριμα και ασφαλή, κι έτσι μένω εδώ άβουλος και εγκλωβισμένος στην εκκωφαντική σιωπή, όμηρος του εαυτού μου.
Αλλά ακόμη κι έτσι, οι ψυχές οι σκλαβωμένες αξίζουν να διεκδικήσουν στιγμές ελευθερίας. Η ελευθερία σου δεν είναι ένας σταθερός, ανυπέρβλητος σταθμός ζωής. Όπως όλα τα πράγματα εξάλλου, είναι μία καθημερινή μάχη που κάποιες φορές μόνο νικιέται. Η ελευθερία μας κρύβεται σε αδιόρατες πράξεις αντίστασης και στην επανάσταση που ενσαρκώνεται σε μία ήσυχη εκπνοή.
Ελεύθερος είσαι τη στιγμή εκείνη που καταλαβαίνεις ότι εκείνος ο παλιός, σκουριασμένος πια, μηχανισμός που κάποτε σε προστάτευε, τώρα πια σε κρατά μικρό. Δεν φταις εσύ που είσαι όμηρος. Δεν είσαι εσύ κατά βάθος ο δεσμοφύλακάς σου. Οι καταπιεστικές κοινωνίες του σήμερα εκμεταλλεύονται την άγνοια και τις προλήψεις σου με σκοπό να σε αλυσοδέσουν και να σε μετατρέψουν σε πειθήνιο όργανο· σε αναίσθητο εργαλείο που παράγει έργο, προχωρά μόνο μπροστά και προπάντων υποτάσσεται στο πρότυπο που έχει τεθεί για τον άνθρωπο.
Βέβαια, πάντα θα είναι δική σου η ευθύνη να υπερασπιστείς την αξιοπρέπειά σου, την αυτονομία σου, την ανεξαρτησία σου, την ιδιαιτερότητά σου, την αλήθεια σου, την ελευθερία σου. Δεν γεννήθηκες σκλάβος κανενός. Δεν ανήκεις σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό σου. Είσαι ελεύθερος από τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως εσύ είσαι ο νομοθέτης της ύπαρξής σου και αυτό σημαίνει ότι εσύ θα ορίσεις ποιος θα γίνεις. Η Ελευθερία είναι το οξυγόνο της ψυχής, που σου δίνει την ευχέρεια να πηγαίνεις εκεί που αγαπάς.