του Αστέρη Μηλιώτη
Το ΕΣΡ, ή αλλιώς Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, από το 1989 έως σήμερα είναι υπεύθυνο για την τήρηση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, αλλά και για τη διασφάλιση των πνευματικών δικαιωμάτων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Παράλληλα, επιβλέπει την καταλληλότητα των προγραμμάτων, με βάση την ηλικιακή σήμανση.
Η επέκταση όμως του ΕΣΡ στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης εν έτει 2025 προκαλεί έντονη ανησυχία. Πώς είναι δυνατόν σε εφαρμογές που δημιουργήθηκαν για να προάγουν την ελευθερία του λόγου να παρεμβαίνει ένας φορέας που, στην ουσία, λειτουργεί συχνά ως μηχανισμός λογοκρισίας; Ακόμη μεγαλύτερο προβληματισμό προκαλεί η προσπάθεια επιβολής υποχρεωτικής κατάρτισης για όλους τους Έλληνες δημιουργούς περιεχομένου, με την άρνηση να επιφέρει πρόστιμα — πρόστιμα που ιστορικά έχουν θεωρηθεί υπέρμετρα ή και αδικαιολόγητα (π.χ. υπόθεση Mega, 2003).
Από τη μία πλευρά, υποστηρίζεται ότι χρειάζονται κανονισμοί στα social media για λόγους προστασίας των ανήλικων χρηστών. Από την άλλη, όσοι υπερασπίζονται την πλήρη ελευθερία του λόγου τονίζουν ότι οι πλατφόρμες διαθέτουν ήδη φίλτρα αναζήτησης και εργαλεία γονικού ελέγχου. Είναι αλήθεια ότι, μετά από επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα στην ελληνική τηλεόραση, πολλά
τηλεοπτικά κανάλια έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Τα τελευταία χρόνια —και ιδιαίτερα μετά την περίοδο της καραντίνας— πολλοί πολίτες στρέφονται συνειδητά στην ενημέρωση από δημιουργούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αποτέλεσμα η ανεξάρτητη, αντικειμενική είδηση να γνωρίζει άνθηση.
Το ΕΣΡ έχει ήδη παρέμβει επιβάλλοντας πρόστιμα σε τράπερ για προσβλητικούς στίχους. Ωστόσο, η προοπτική να υπάγονται στο ΕΣΡ όλοι οι δημιουργοί περιεχομένου γεννά ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία των ειδήσεων που θα δημοσιεύονται στο εξής, αφού όλες θα ελέγχονται από μια κρατική υπηρεσία η οποία στο παρελθόν έχει κατηγορηθεί για απόκρυψη ή παραποίηση πληροφοριών. Αναμένουμε, λοιπόν, να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτή η νέα προσπάθεια, που πολλοί θεωρούν μορφή
λογοκρισίας και περιορισμού της ελευθερίας του λόγου.