της Μαρίας Μυλωνά
Η επταετία της ελληνικής δικτατορίας (1967–1974) υπήρξε μια περίοδος βαθιάς πολιτικής καταπίεσης και σιωπής. Η λογοκρισία επέβαλε ένα ασφυκτικό καθεστώς ελέγχου, περιορίζοντας τη δημόσια έκφραση. Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η τέχνη δεν έπαψε να υπάρχει αντιθέτως, έγινε ένας υπόγειος ποταμός ελευθερίας.
Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, παρότι απαγορευμένη, συνέχισε να ακούγεται κρυφά. Τα τραγούδια του, μελοποιώντας ποιήματα του Ρίτσου και του Σεφέρη, έδιναν φωνή στη σιωπή ενός λαού. Παράλληλα, ο Γιάννης Ρίτσος, εξόριστος και περιορισμένος, με έργα όπως «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος», μιλούσε για τη μοναξιά, τον φόβο, αλλά και την αντοχή του ανθρώπου απέναντι στη βία.
Στο θέατρο, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης και άλλοι δημιουργοί αξιοποίησαν τον συμβολισμό και την αλληγορία για να μιλήσουν χωρίς να κατονομάζουν. Μέσα από το υπαινικτικό, γεννήθηκε μια νέα γλώσσα αντίστασης. Η τέχνη εκείνης της εποχής απέδειξε πως η ελευθερία δεν είναι μόνο πολιτική κατάσταση, αλλά μια πράξη πίστης στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.