της Ξανθούλας Πέτρογλου
Το ποίημα «Wer zu Hause bleibt» (Όποιος σπίτι μένει) είναι μια αλληγορία. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν σε κρίσιμες καταστάσεις υπό πίεση, αποστασιοποιούμενοι. Οι δύο σημαντικότεροι παράγοντες που οδηγούν σε αυτό το φαινόμενο είναι η δειλία και το φαινόμενο του παθητικού θεατή.
Από τη μία πλευρά, η δειλία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο όταν πρόκειται για τη συμπεριφορά σε μάχες. Φυσικά, όταν αναφέρεται η λέξη «μάχη», δεν πρόκειται πάντα για πολέμους και στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αυτή η λέξη μπορεί επίσης να περιγράψει την αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων, όπως για παράδειγμα ψυχολογικά προβλήματα. Ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης όρισε τη δειλία ως υπερβολικό φόβο και έλλειψη θάρρους. Με άλλα λόγια, είναι μια ηθική αδυναμία που εμποδίζει τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν προβλήματα ή δύσκολες αποφάσεις και καταστάσεις.
Από την άλλη πλευρά, το φαινόμενο του παθητικού θεατή είναι σε πολλές περιπτώσεις ένας αποφασιστικός παράγοντας της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Μέσα από κοινωνικά πειράματα έχει διαπιστωθεί ότι οι άνθρωποι συχνά παραμένουν παθητικοί θεατές σε κρίσιμες καταστάσεις, όταν υπάρχουν άλλα άτομα κοντά. Ο λόγος για αυτό είναι ότι όλοι περιμένουν κάποιος άλλος να κάνει κάτι
σε αυτή την κατάσταση. Ως αποτέλεσμα, όλοι οδηγούνται στην αδράνεια. Συνεπώς, η κατάσταση παραμένει η ίδια και σε αυτή την περίπτωση.
Συνοψίζοντας, δεν πρέπει ποτέ να παραμένουμε παθητικοί θεατές, αλλά να υποστηρίζουμε πάντα την αλήθεια και το σωστό με θάρρος. Γιατί, όπως είπε ο Έντμουντ Μπερκ: «Το μόνο που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό είναι οι καλοί άνθρωποι να μην κάνουν τίποτα».