της Μαρίας Ιωάννας Ορφανουδάκη
Ένα δωμάτιο σκοτεινό,
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται αδειανό.
Γυρνάς προς τα πίσω.
Στο βάθος του μοναχικού του σκότους κρύβει ένα κερί.
Ένα κερί και ένα κουτάκι σπίρτα.
Ένα σπίρτο, ένας ήχος, μια φλόγα.
Η φλόγα ανάβει το κερί.
Ένα αρωματικό κερί.
Μυρίζει ελευθερία.
Το κερί λιώνει. Σβήνει.
Το σκοτάδι καταλαμβάνει το δωμάτιο.
Ένα σπίρτο φλέγεται, ανάβει ένα κερί, ανάβει ένα ακόμα.
Το φως από ένα κερί δεν είναι πλέον αρκετό.
Το δωμάτιο μυρίζει ελευθερία.
Τα κεριά σβήνουν.
Ανάβει ένα ακόμα, και ένα ακόμα, και ένα ακόμα.
Τα κεριά λιώνουν, τα σπίρτα δεν φτάνουν.
Τα κεριά τελειώνουν, σπίρτα άλλα δεν υπάρχουν.
Το δωμάτιο είναι άδειο.
Μυρίζει απελπισία.
Οι τοίχοι του τώρα μοιάζουν με ασημένια, κρύα κάγκελα, θυμίζουν φυλακή.
Πού να ‘ξερες…
Το δωμάτιο δεν είναι σκοτεινό, απλώς τα κεριά δεν σου φώτισαν ποτέ την άλλη πλευρά του
δωματίου.
Ποτέ δεν είδες το παράθυρο με το κλειστό παντζούρι.
Λένε πως αν ανοίξεις το παράθυρο, το δωμάτιο θα γεμίσει με μια πραγματική μυρωδιά ελευθερίας…