της Ιωάννας Παπαβασιλείου
Χαμένη, μπερδεμένη, παγιδευμένη. Κόσμος, φασαρία, κίνηση, φώτα, χρώματα, κτήρια. Ανάσα, πρέπει να πάρω ανάσα. Δυσκολεύομαι. Είναι όλα τόσο αποπνικτικά κι εγώ πρέπει να σκεφτώ σωστά. Ο χρόνος κυλάει και η ζωή συνεχίζεται. Εγώ όμως έχω μείνει ακίνητη, στάσιμη.
Πρέπει να πάρω μια απόφαση.
Πρέπει να πάρω μια σωστή απόφαση.
Γύρω μου οι δρόμοι είναι συγκεκριμένοι, τα δρομάκια μετρημένα. Τα κοιτάω, κάνω μια στροφή και τα ξανά κοιτάω αλλά τίποτα. Δε νιώθω τίποτα να με τραβάει, να μου κινεί το ενδιαφέρον. Κοιτάω πάνω ψάχνοντας ελπίδα και το βλέπω εκεί, ένα αστέρι. Αυτό είναι αυτό που θέλω, το νιώθω με τραβάει και μου δείχνει τον δρόμο. Όσο δύσκολος και περίεργος να είναι εγώ αυτόν θα ακολουθήσω.
Δε θα συμβιβαστώ ούτε θα στριμωχτώ στα καλούπια άλλων.
Θα χαράξω τον δικό μου δρόμο, όσο διαφορετικός κι αν είναι αυτός!