της Ανδριάνας Χονδροκώστα
Μεγαλουπόλεις. Γκρι, καυσαέρια, βιασύνη. Αυτά μου πρωτοέρχονταν όταν τις έφερνα στον νου. Γιατί να είναι τόσο μίζερη και μουντή η ζωή εκεί; Γιατί αυτό επέλεγα. Το χρώμα βρίσκεται μέσα μας, συχνά όμως το λησμονούμε. Αν όμως δώσουμε τον πρώτο λόγο στην φαντασία μας και την αφήσουμε να καλπάσει τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Το γκρι αποκτά κάθε λογής χρώματα, το ουράνιο τόξο διακρίνεται πίσω απ’ τα εργοστάσια, βλέπουμε εκατομμύρια διαφορετικές ζωές μέσα στις πολυκατοικίες…
Η ομορφιά υπάρχει παντού, αρκεί να ανοίγουμε τα μάτια της ψυχής μας, καθώς αυτά περικλείουν τις ομορφότερες εικόνες. Ένα βράδυ κάτω από τα αστέρια -ναι, εν τέλει όπου και να βρισκόμαστε ο ουρανός είναι ίδιος: εκεί για να μας ενώνει- με έκανε να το
συνειδητοποιήσω.
Όταν στον κόσμο βρισκόμασταν μόνο εγώ και εκείνα.
Όταν τα ένιωσα λίγο πιο κοντά μου.
Όταν με αγκάλιασαν.
Όταν είδα πέρα απ’ τα όρια της λογικής.
Όταν ελευθερώθηκα.