της Μαρίας Μυλωνά
Η τέχνη είναι η πιο καθαρή μορφή ελευθερίας. Μέσα από το χρώμα, τη γραμμή ή τη μελωδία, ο καλλιτέχνης αρνείται να υποταχθεί. Ο πίνακας «Guernica» του Πάμπλο Πικάσο είναι μια κραυγή ενάντια στη φρίκη του πολέμου. Με τη μονόχρωμη παλέτα του και τις παραμορφωμένες μορφές, ο Πικάσο αποτυπώνει το συλλογικό τραύμα του Ισπανικού λαού και ταυτόχρονα της ανθρωπότητας. Η
απουσία χρώματος δεν είναι αισθητική επιλογή, αλλά συμβολική καθώς μπορεί να είναι το σκοτάδι της απώλειας και η σιωπή της ελευθερίας που καταπνίγεται.
Ομοίως, ο Εζέν Ντελακρουά με το έργο «Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό» (La Liberté guidant le peuple, 1830), απεικονίζει την ανάταση του ανθρώπου μέσα από την επανάσταση. Η γυμνόστηθη μορφή της Ελευθερίας, που κρατά τη σημαία και οδηγεί το πλήθος, δεν είναι μόνο σύμβολο νίκης, αλλά και υπενθύμιση ότι η ελευθερία απαιτεί θυσία. Η τέχνη, είτε καταγράφει την οδύνη είτε εξυμνεί την απελευθέρωση, είναι πάντα μια πράξη ελευθερίας, όπου οι λέξεις σωπαίνουν ενώ τα χρώματα και οι μορφές συνεχίζουν να μιλούν.